" เป็นประธานประสาไรว่ะ ไม่รู้อะไรเลย "

ดังนั้นไอ้เราก็ต้องคอยทำตัวให้รู้ไปซะทุกอย่าง จะได้คอยตอบคำถามเพื่อนๆได้

บางคำถาม มันก็เกินตัวที่เราจะรู้ก็มีคนมาถาม

ไอ้เราก็บอกว่า " ไม่รู้อ่ะ " เค้าก็ตอบกลับมาว่า

" ก็นึกว่าเป็นประธานจะรู้ทุกอย่างซะอีก " เหอๆ ประธานก็คนคนนึงนะค๊าบบ

โอ่ววว บ่นซะยาก กลับเข้าเรื่องต่อ

พอติดต่อประสานงานเสร็จก็กลับหอ แล้วก็ใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อนร่วมห้องนอน

ในห้องนอนมี 5 คน มีพี่เก่ง(รุ่นพี่ ปี 3) ปั๊บก๊อก เป้เฟิร์ส

ไม่ว่าจะเป็น ดูหนัง ฟังเพลง เล่นกัน คุยกัน ด่ากัน ทุกๆ อย่างที่มันจะเกิดขึ้นได้

ตอนเย็นๆ ประมาณ 5 โมงกว่าๆ ตอนต้นเทอมก็จะเดินไปฟิตเนส เพราะมีเพื่อนไปเล่นบาส

สถานบาสมันอยู่ใกล้ๆ ฟิตเนสอ่ะ พอเล่นเสร็จก็ไปกินข้าวกันแถวๆ "ปากหมา"

แต่พอมาหลังๆมันเลิกเล่นบาส ไอ้เราก็ไม่รู้จะไปกะไค เลยไม่ได้ไปฟิตเนสแล้ว

ตัวเลยเริ่มบวม ๆ -*- กินละ นอน กินละนั่ง เห้ออ ไม่ออกกำลังกายเลย

ช่วงปลายเทอมมีสอบ ไอ้เราก็นั่งอ่านสือ แต่คนอื่นๆกลับไม่

มันเล่นเกมกันสนุกสนาน แต่ทำไมเราต้องมาเคร่งเครียดอ่านยุคนเด๊วว่ะ

มันอ่านแค่นิดเดียวมานก็จำได้ มานอ่านแค่แป๊บเด๊วอ่ะต่อการสอบ ครั้งนึงๆ

ดีจิงๆ ทำไมเราไม่หัวไวแบบนั้นบ้างง

พอสอบเสร็จ ก็นั่งรถไฟ ชั้น 3 กลับบ้านกะเพื่อนๆ

มี เฟิร์สเป้ ก๊อกแช้มป์(อีสาน) ทราย แต๊ก แป้ง กุ๊ก

เป็นการนั้งรถไฟชั้น 3 กลับบ้านครั้งแรก ขอบอกว่า เหนื่อยมาก ไม่ได้นอนเลย

ได้นอนแบบแป๊บๆ ก็ตื่น อึกอันเล็กน้อย เห้ออ เอาน่า ประสาการณ์ชีวิต

ออกจากสถานนี้สุราษเวลา 17.45 ถึง หัวลำโพงเวลา 5.10

และก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ไอ้เราก็ต้องรอรถไปใต้ดินเปิดเวลา 6 โมง

นั่งไปลง สุขุมวิท ต่อbts จาก อโศก ไปลง เอกมัย แล้วก็นั่งรถจากเอกมัย

ไปชลบุรี หลายต่อมั๊ก ๆๆๆ แถมเพลีย นั่งรถทัวร์เลยบ้านไปนิดนึงเลยต้องนั่ง

มอไซรับจ้างกลับมาบ้านอีก เห้อๆ เหนือยเจงๆ ชีวิต

ปัญหาที่เครียดๆ ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่อง ส่วนมากจะเป็นเรื่อง

เพื่อน ทั้งนั้น ไอ้เราก็เป็นคนคิดมาก นิหว่า

โว๊วววว คิดแล้วเครียด

ถ้าปัญหานี้หมดไปจะทำให้เรารู้สึกดีมากกว่านี้อีก

เห้อออ สู้ชีวิตเว้ย